واکاوی پیرامون مفهوم خیابانی بودن، خیابانی به مثابه‌ی ارزش و یا یک ناسزا
کد مقاله : 1070-UOT
نویسندگان:
عظیم عثمانیان *1، عبدالقادر قدرت گوجار2، لیلا قاسم پور3، رحیم هاشم پور4
1دانشگاه امام خمینی
2ارومیه بلوارباهنر خیابان شهید مصطفی زاده
3ارومیه بلوارباهنر
4دانشگاه امام خمینی ره
چکیده مقاله:
در ادبیات امروزی به کار بردن مفاهیمی از قبیل: دوست، هنرمند، نقاش، موسیقی، سیاست و عشق خیابانی و... بارمعنایی دونی را حامل می شود و در سطحی وسیع تر که شامل تمام فضای شهری استعمال می گردد. این نگاه با کاستن ارزش آنچه از هنر،ادب و روابط اجتماعی که در خیابان بروز پیدا می کند، این معنا را تلقین می نماید که هر تعاملی در خیابان ضد ارزش است اگر با همین استدلال هر فضایی را غیر ازخانه، خیابان بپنداریم و ازارزش وجودی هر کنش و واکنشی که در این فضا اتفاق می افتد بکاهیم، به خودی خود بسیاری از شاخص های کیفی شهری، که مِن جمله مهمترین آنان، تعاملات اجتماعی شهروندان در فضای شهری کاسته ایم. ما در این گفتار به دنبال آنیم با روشی توصیفی ـ تحلیلی و با طرح این سوال که خیابانی بودن از آن مفهوم با ارزش تعاملات اجتماعی، چرا و چگونه در بین شهروندان به یک مفهوم ضدارزش های اجتماعی و دون تنزل یافت ؟تا از آن طریق با طرح دغدغه زیرسوال رفتن نقش خیابان در تعاملات اجتماعی نگاه دیگر محققین در حوزه های مطالعات شهری و اجتماعی را به این موضوع جلب کرده و به دنبال راهکاری برای تصحیح این ادبیات با تمام اهرم های اجتماعی از قبیل رسانه ها و آموزش و مطبوعات و... باشیم.
کلیدواژه ها:
خیابان، خیابانی بودن، تعاملات اجتماعی، ارزش های اجتماعی، فضای شهری
وضعیت : مقاله پذیرفته شده است