تأمّلی بر تغییر نگرش در سکونت‌گاه‌ها در راستای توسعه‌ی روستایی
کد مقاله : 1035-UOT
نویسندگان:
سعیده میرزایی *1، زهرا متولی الموتی2، رضا سامه3
1دانشجوی کارشناسی ارشد/گروه معماری دانشکده معماری دانشگاه بین المللی امام خمینی
2دانشگاه بین المللی امام خمینی ره
3گروه معماری دانشگاه بین المللی امام خمینی
چکیده مقاله:
سکونت، همواره مطلوب نظر انسان بوده و برای او یادآور سکینه و آرامش در بهشتی است که آن را تجربه کرده است. از این رو، شکل‌گیری سکونت‌گاه‌ همواره ریشه در نیاز فطریِ سکونت‌گزینی انسان دارد؛ زیرا بستر تحّقق و فعلیت‌یافتن قابلیت‌ها و توانمندی‌های انسانی می‌شود، بنابراین رابطه‌ای انکارناپذیر میان انسان‌ و سکونت‌گاه‌ وجود دارد. در این میان، الگو‌های فعلی در زمینه‌ی سکونت در قالب برخی روستاها و شهرهای کوچک، عملاً نتوانسته‌اند نیازهای انسانی را جامه‌ی عمل بپوشاند و از جمله پیامدهای آن، مهاجرت‌ روزافزون افراد به شهرهای بزرگ بوده است؛ از این رو پژوهش حاضر با هدف فراهم‌سازی زﻣﯿﻨﻪ‌ای برای آگاهی‌بخشیدن به اﻧﺴﺎن به منظور یافتن نگرشی متفاوت در زندگی روستایی در راستای ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ، ارتقای کیفیت زندگی انسان و به تبع آن، توسعه‌ی روستا می‌باشد و با رویکردی قیاسی بر پایه مطالعات اسنادی همراه با روش‌های توصیف و تحلیل به موضوع پرداخته است. یافته‌ها حاکی از لزوم بازنگری در الگوهای سکونت موجود و ارائه‌ی نگرشی جدید برای آن در راستای پاسخگویی به نیازهای انسان حاضر است.
کلیدواژه ها:
روستا، محیط، سکونت‌گاه، نگرش، توسعه‌ی روستایی.
وضعیت : مقاله پذیرفته شده است